Ik buk om alles wat ze naar mijn hoofd gooit te ontwijken. „Ik heb jullie heus wel door, hoor”, gaat ze verder: „Jullie spelen onder een hoedje.”

„Hysterisch mens”, bijt ik haar toe. „Waar heb je het over?” Gelukkig blijft de sportschooljongen in zijn rol. Hij pakt zijn tas en zegt: „Mijn taak zit erop. Als jullie nog vragen hebben, weten jullie me te vinden.”„Hoe veel heeft hij hier voor gekregen”, vraagt ze als hij weg is.

„Doe niet zo idioot”, snauw ik.

„Je hebt hem betaald.”

„Ja, natuurlijk. Die jongen werkt niet gratis. Ik zal je een tikkie sturen voor jouw helft.”

„Dat bedoel ik niet. Je hebt hem omgekocht.”

En jij hebt zaken uit ons huis gesloopt, denk ik er achteraan. Dat kan ik niet zeggen, zonder mezelf te verraden. En dus kijk haar alleen maar aan. Ze staart boos terug. Heb ik ooit van deze vrouw gehouden?„Ik moet nog iets anders met je bespreken”, zeg ik als ze de staarwedstrijd dreigt te winnen. „Mijn advocaat heeft me aangeraden om de cursus Ouderschap Blijft te volgen.”

„Hoezo?”

„Vanwege de aanklacht die die DJ heeft gedaan. Mijn advocaat denkt dat het goed staat als wij zo’n cursus gaan doen.” „Wij?” echoot Anouk.

„Ja, wij”, zeg ik vriendelijk. „Wij als gezin.”

„Waarom moeten wij boeten, omdat jij je handen niet thuis kunt houden?”

„Als jij je benen bij elkaar had gehouden, had die jongen ons überhaupt niet lastig gevallen.” Ik duik weg voor de vliegende perforator. Anouk kan boos worden, maar ik heb gewoon gelijk. Zonder haar affaire met die jongen was er niets gebeurd. Dat schrijft hij min of meer zelf in zijn brief aan Lente. Arm kind, geen wonder dat ze een beetje ontspoort met zo’n rare moeder.

Intake

Tot mijn grote verbazing ontvang ik wat later een brief van haar nieuwe advocaat waarin ze voorstelt om een cursus Ouderschap Blijft te gaan volgen. Vijf data zijn al geprikt. Mijn intake is deze week. Zaken die Anouk regelt gaan meestal gepaard met veganistische hapjes, shakra-lezingen en termen als ’bij mezelf blijven.’ Ik wou dat ik het zelf had geregeld.

„Sjaan”, zegt de boomlange vrouw als ik binnenkom. Ze steekt een hand zo groot als een kolenschop naar me uit. „Bas”, antwoord ik schuchter. „Mooi.” Ze slaat me joviaal op de schouders en trekt me de spreekkamer in. Geen shakra’s, geen vaag gedoe. Ik krijg een kop sterke koffie en Sjaan gaat tegenover me zitten: „Hoe ver zijn jullie met de scheiding?” „Nou, eerlijk gezegd schiet het niet op. We zijn nu zo’n anderhalf jaar verder en er ligt nog steeds geen voorlopige voorziening.” „Zo lang”, zegt Sjaan verbaasd. „Dan zal het wel eens tijd worden.” „Aan mij ligt het niet.” „Natuurlijk niet”, lacht Sjaan bulderend. Ik ontspan en begin te vertellen. Sjaan knikt veel en stelt af en toe een vraag. Aan het eind van de sessie stelt Sjaan voor dat ik met de kinderen komend weekend iets leuks ga doen. „Iets kleins. Een activiteit die jullie alle drie leuk vinden.” Daar hoef ik niet lang over te denken. Het klimbos! Lente en Storm zijn er dol op.

Uitje

Ik stel het aan ze voor als ik ze ophaal voor mijn weekend. Zelfs Lente reageert enthousiast. „Gaaf. Mag Sem mee?” „Prima, tenminste als Storm dat ook oké vindt.” Storm knikt instemmend.

„Wat eten we? Ik heb honger”, bromt hij.

„Dat komt mooi uit, want het eten staat thuis al op.”

„Wat bedoel je met thuis,” vraagt Lente als ik afsla naar de wijk van Sara: „We gaan toch naar oma toe?”

„Ja, maar het leek me leuk als we nu even bij Sara eten. Ze heeft speciaal voor jullie gekookt.” Ik werp een blik in de achteruitkijkspiegel en zie de kinderen overleggen. Lente kijkt boos. Storm sust. Even later gaat Lente zuchtend aan tafel zitten, haar telefoon in de aanslag. Sara loopt zenuwachtig heen en weer. We hebben hier lang over gesproken. Zij wil graag meer betrokken worden bij de kinderen. Nu we naar Ouderschap Blijft gaan en dus begeleiding hebben, leek het ons een goed moment om het contact tussen Sara en de kinderen weer te herstellen.

„Wat is dit?” vraagt Lente als Sara het eten serveert. Ze duwt demonstratief haar bord weg.

„Pasta Bolognese.”

„Je bedoelt een overdosis gluten met wat sliertjes groenten en varkensvlees. Varkensvlees!”

„Het is half-om-halfgehakt”, zegt Sara zwakjes. „Sorry. Ik wist niet dat je geen varkensvlees at en een glutenallergie hebt.”

„Lente heeft ook geen glutenallergie en ze eet gewoon vlees. Elk vlees.” voeg ik daaraan toe.

Arme Sara, ik ben juist blij met haar non-superfood-maaltijden. Na jaren van linzen kauwen is dit een verademing, maar blijkbaar denkt Lente daar anders over. Ze pakt haar telefoon en blaft tegen iemand: „Ja, kom nu maar. Ik app het adres.”



Source link

Door academy574

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code

Op deze website gebruiken we tools van eerste of derde partij die kleine bestanden (cookies) op uw apparaat opslaan. Cookies worden normaal gesproken gebruikt om de site correct te laten werken (technische cookies), om navigatiegebruiksrapporten te genereren (statistische cookies) en om gepast te adverteren voor onze diensten / producten (profielcookies). We kunnen technische cookies direct gebruiken, maar u heeft het recht om te kiezen of u statistische en profileringscookies wel of niet wilt inschakelen. Door deze cookies in te schakelen, helpt u ons om u een betere ervaring te bieden.