„Hoe gaat het met je, liefje?” vraagt Samuel aan de telefoon. Ik pruil. „Het houdt niet op.”

„Je hebt dus nog steeds geen contact met de kinderen?”

„Nee. Ik weet niet waar ze zijn. Bas heeft beloofd dat hij met ze zou praten, maar tot nu toe heb ik nog niets gehoord.” Door de stress kan ik niet slapen. Ik lig iedere nacht te piekeren over wat ik tegen Storm heb gezegd en hoe ik het weer goed kan maken.

„Zal ik je verwennen met een massage?” Dat klinkt goed. Samuel kan masseren als de beste. Zijn grote handen kennen ieder gevoelig plekje op mijn lijf. Vooral op zijn heerlijke kingsize bed is dat een waar genoegen. Een uurtje massage staat garant voor een heerlijk lange nacht slapen. „Ik ben al onderweg”, grap ik. „Nee, nee”, haast Samuel. „Ik kom wel naar jou.”

„O”, stamel ik. „Ik had me verheugd op jouw kingsize bed.” Samuel lacht. „Dat begrijp ik, maar toch kom ik naar jou.” Beduusd hang ik op.

Massage

Mijn bed is niet zo lekker als het bed van Samuel, maar toch slaap ik heerlijk. „Je ziet er stralend uit”, constateert Samuel aan de ontbijttafel. Ik knik. „Dat komt door jou.” Verliefd kruip ik bij hem op schoot. Ik voel me volmaakt gelukkig. Bijna volmaakt gelukkig, corrigeer ik mezelf, want Samuels weigering om bij hem te slapen knaagt nog steeds aan me. Waarom wilde hij per se bij mij slapen? „Zijn mijn kinderen soms bij jou?” vraag ik zachtjes. „Schat, dat is iets tussen jou en de kinderen.”

„Dat weet ik, maar zou je het me vertellen als ze bij jou zijn?” Samuel zucht diep. „Anouk. Dat kun je niet aan me vragen.”

„Dus wel?” Ik kijk hem vragend aan. Hij schudt vol ongeloof zijn hoofd. Ik wil net zeggen dat ik alleen wil weten wáár ze zijn als ik een appje krijg. Het is Matthijs, onze oud-collega die de taxatie komt doen. „Ik ben er over een half uur. Are you decent?„ afgesloten met een engeltje. Ik schiet overeind. „De taxateur komt zo en ik moet nog douchen. Sluit jij af?” Ik grabbel een reservesleutel uit het laatje en schiet onder de douche.

Hunk

Matthijs is nog steeds dezelfde hunk als zestien jaar geleden: groot en staalblauwe ogen. Hij kust me op mijn mond en lacht. Matthijs heeft dezelfde lach als Bas. Een beetje arrogant. Ik hou daar wel van. Lente kan ook zo lachen. „Dus de mooiste vrouw van het noordelijk halfrond loopt weer vrij rond”, grapt hij. Ik lach gevleid. „Vrij is een groot woord”, antwoord ik en sla semi-bescheiden mijn ogen neer: „Net zo vrij als altijd dus”, constateert Matthijs. Hij slaat een arm om me heen en vervolgt: „Laat eens zien wat je in de aanbieding hebt. Ik begrijp niet dat Bas hier weg wil. Het is echt een juweeltje.” Matthijs is snel en kundig. Na afloop drinken we koffie in de keuken.

„Durf je al een schatting te maken?” Het bedrag dat hij vervolgens noemt klinkt me niet onredelijk in de oren. Als ik Bas daarvoor uitkoop hou ik nog genoeg van mijn uitkoopbedrag over om voorlopig prettig van te leven. Met de kinderen. Hoop ik. Slik.

Moeder

Een paar dagen later krijg ik een telefoontje van Sjaan, de vrouw die ons begeleidt bij Ouderschap Blijft. Of ik op gesprek wil komen. „Zijn de kinderen er ook?” vraag ik gretig. „Jazeker. Het is zelfs op hun verzoek.”

„Weet jij dan ook waar ze zijn?”

„Ja, dat willen ze je volgende week vertellen.” Nog een hele week. Zo lang wil en kan ik niet meer wachten. Ik barst nu al van verlangen om ze weer in mijn armen te sluiten. En dus doe ik iets wat ik tot nu toe heb weerstaan. Ik pak mijn fiets en rij naar school. Het is nog vroeg. Lente heeft vandaag langer les dan Storm. Zou hij op haar wachten? Ik verberg me achter een hegje met zicht op de schoolpoort. Vanaf hier zie ik ze aankomen. Ik zak nog wat dieper weg en trek mijn fiets mee. Die wordt ergens door tegengehouden. Geïrriteerd kijk ik op. De DJ. Ook dat nog. „Wat doe jij hier?” sis ik. „Naar jou kijken”, antwoordt hij met een knipoog. „Wat doe jij hier?”

„Ik wacht de kinderen op.”

„Dat willen ze niet.”

„Ik ben hun moeder. Ik heb het recht om te weten waar ze zijn.”

„Natuurlijk”, sust hij. „Maar wat wil je dan doen? Achter ze aan fietsen? Ze aanspreken? Ze kunnen harder fietsen dan jij.” Daar heb ik nog niet over nagedacht. „Er is een veel eenvoudigere manier om erachter te komen”, gaat de DJ verder. Ik kijk hem vragend aan. Hij buigt zich naar mij toe, streelt mijn wang en fluistert: „Ik vertel het je in een wip, voor een wip.”



Source link

Door academy574

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code

Op deze website gebruiken we tools van eerste of derde partij die kleine bestanden (cookies) op uw apparaat opslaan. Cookies worden normaal gesproken gebruikt om de site correct te laten werken (technische cookies), om navigatiegebruiksrapporten te genereren (statistische cookies) en om gepast te adverteren voor onze diensten / producten (profielcookies). We kunnen technische cookies direct gebruiken, maar u heeft het recht om te kiezen of u statistische en profileringscookies wel of niet wilt inschakelen. Door deze cookies in te schakelen, helpt u ons om u een betere ervaring te bieden.