„Ik zie soms artikelen in tijdschriften waarbij exen met nieuwe liefdes en al het eerste en tweede legkroost, inclusief (stief)kinderen, als één happy family op de foto gaan. Het blinkende glazuur van al die breed lachende mensen doet gewoon pijn aan mijn ogen. En de verhalen over hoe blij ze zijn dat hun gezinnen na de scheiding zo harmonieus zijn samengesmolten… Ik kan gewoon niet geloven dat het echt zo kan gaan. Ik zit zelf namelijk totaal aan de andere kant van het scheidingsspectrum.

Dolverliefd

Ik was pas 22 toen ik trouwde. Hoewel ik nog maar vijf maanden samen was met de vader van mijn kind, waren we dolverliefd en gingen we ervoor. Er kwamen later nog twee kinderen en al met al ben ik zo’n vijftien jaar redelijk gelukkig geweest. Maar toen was de koek op. Mijn man leefde zijn eigen leven en keek totaal niet meer naar me om.

Ik was nog geen 40, moest ik dan zo liefdeloos doorleven? Dat ik wilde scheiden, vond mijn man maar niks, maar ik heb toch doorgezet. Het resultaat is wel dat hij me in alles tegenwerkt.

Mijn nieuwe liefde heeft zo’n beetje hetzelfde probleem. Ook zijn ex verzet zich tegen alles en vertelt hun puberdochter van 13 nare verhalen over hem en mij. Ze zegt dat ik haar vader van hen heb afgepakt, dat ik een hoer ben en een slechte moeder, omdat ik in het begin van mijn nieuwe relatie mijn kinderen op kamp heb gestuurd om een weekje mijn nieuwe liefde, hun vader, te kunnen doorbrengen. De waarheid is dat mijn kinderen dolgraag naar dat kamp wilden en ja, dat was ook een mooie gelegenheid om deze nieuwe man in mijn leven wat beter te leren kennen. Een win-winsituatie die heel goed voor ons uitpakte. Een maand later is hij bij me ingetrokken.

Chagrijnige stiefdochter

Het resultaat is echter wel dat ik hier, sinds we samenwonen, eens per twee weken een enorm chagrijnige stiefdochter in huis heb. Elke keer als ze komt probeer ik positief en belangstellend naar haar te zijn, maar dat houd ik steeds minder lang vol. En ze is niet alleen bot tegen mij, ook tegen mijn kinderen.

Haar vader voelt zich vooral enorm schuldig naar haar, omdat ’hij de oorzaak van deze ellende is’ en probeert continu de boel te sussen. Ik snap heus dat zij hier niet om heeft gevraagd, maar wat ben ik opgelucht als ze weer naar haar moeder teruggaat.

Stiekem was ik dan ook dolblij dat ze niet met ons op vakantie mocht van haar moeder. Maar dat blijkt plots veranderd, sinds mams ook een nieuwe liefde heeft. Opeens zijn wij blijkbaar dit jaar aan de beurt om haar mee te nemen. Daar heb ik dus absoluut geen zin in. Ik moet er niet aan denken om haar twee weken lang om me heen te hebben. Nu houd ik het net vol om de lieve vrede te bewaren als ze er is en niet te gaan schreeuwen of slaan (ze haalt echt het ergste in me naar boven). Maar twee weken, dat trek ik gewoon niet.

Mijn nieuwe man vindt het heel erg dat ik er zo over denk. Ik heb al voorgesteld dat hij dan met haar alleen op vakantie gaat, maar dat wil hij niet. We hebben er al een keer een fikse ruzie over gehad. Ik weet niet wat ik moet doen. Straks raak ik hem nog kwijt, door haar!”

De rubriek Opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit stukje stond eerder in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).



Source link

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op deze website gebruiken we tools van eerste of derde partij die kleine bestanden (cookies) op uw apparaat opslaan. Cookies worden normaal gesproken gebruikt om de site correct te laten werken (technische cookies), om navigatiegebruiksrapporten te genereren (statistische cookies) en om gepast te adverteren voor onze diensten / producten (profielcookies). We kunnen technische cookies direct gebruiken, maar u heeft het recht om te kiezen of u statistische en profileringscookies wel of niet wilt inschakelen. Door deze cookies in te schakelen, helpt u ons om u een betere ervaring te bieden.